Κώστας Καρυωτάκης

Ένας από τους νεοέλληνες ποιητές. Γεννήθηκε το 1896 στην Τρίπολη και μέχρι τα εφτά του χρόνια έζησε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, επειδή το απαιτούσε το επάγγελμα του πατέρα του. Σπούδασε στην Αθήνα νομικά και εργάστηκε ως υπάλληλος της νομαρχίας Θεσσαλονίκης, πάντα όμως προσπαθούσε να αποφεύγει τις μετακινήσεις και τις μεταθέσεις, που τον πλήγωναν ανεπανόρθωτα.

Φοιτητής ακόμα, είχε κυκλοφορήσει το 1919 την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ο πόνος του ανθρώπου και των πραγμάτων». Το έργο αυτό ήταν αποκαλυπτικό για την ψυχοσύνθεση του ποιητή, αλλά και για την πνευματική κατάσταση της Ελλάδας.

Δυο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή «Νηπενθή», που βραβεύτηκε στο Φιλαδέλφειο Διαγωνισμό, ενώ το 1927 κυκλοφόρησε τη συλλογή «Ελεγεία και Σάτιρες». Η πεισιθάνατη αγωνία του εκφράζεται σε όλο το έργο του,

αφού όλα στη ζωή τα έβλεπε κάτω από το πρίσμα του θανάτου. Δεν πίστευε σε μια ανώτερη ζωή μετά το θάνατο και η θέση του απέναντι σε αυτό το θέμα ήταν σαρκαστική. 

Ο Κώστας Καρυωτάκης αν και λαχταρούσε να ζήσει στην πρωτεύουσα, επειδή συγκέντρωσε την πνευματική ζωή όλης της Ελλάδας, αναγκαζόταν να ζει σε επαρχιακές πόλεις.

H  τελευταία  μετάθεση  έγινε  στην  Πρέβεζα, όπου έφτασε τον Ιούνιο του 1928.

Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου αποφάσισε να βάλει τέρμα στην ζωή του. Δύο κείμενα μας αποκαλύπτουν την ψυχική του κατάσταση. Το ποίημα Πρέβεζα  και το πεζογράφημα Κάθαρση.

Ο τραγικός του θάνατος έβαλε τέλος στη γραμμή του ελληνικού συμβολισμού.

Προσωπικότητα ολοκληρωμένη και μοναδική στην λογοτεχνία μας, έφερε καινοτομίες στο μέτρο, στην ομοιοκαταληξία, στην έκφραση και στις ιδέες και δημιούργησε αναστάτωση στους φιλολογικούς κύκλους όταν ζούσε, αλλά και μετά το θάνατό του, με αυτόν τον ίδιο το θάνατό του.

Συντάκτης: Νίκος Χάιδος